İnsan… ne kadar basit ve ağır bir kelime… en büyük yıldızdan da ağır. Var mıdır muhteşem dünyanın, ayın, güneşin insani yönü, bir bitkinin ya da boğanın… 

Ya da biz çok insan veya az insan olabilir miyiz… 

Sadece insanız… Gittiğin yolu gerisin geriye koşmak da var burada, ileri atılmak da, ağzını açamayıp dilsiz kalmak da, konuşurken gülüp, gülerken ağlamak da var insan namına…

Güneş doğayım mı batayım mı diye tereddüt etmez.

​Bir bitki büyürken “Acaba yanlış mı yapıyorum?” diye düşünmez.

​Bir boğa içgüdüsü neyse onu yapar; pişman olmaz. Ama insan? İnsan, pişman olabilir, vazgeçebilir, özleyebilir. Bu “tereddüt” ve “seçim” yeteneği, evrendeki en büyük ağırlık belki de.

O Minotor’un “çocuk bedeni” gibi savunmasızız aslında. Substance’ın canavar Elizabeth’i kadar istekliyiz ama insanız

Herkes eylem, düşünce ve duyguda ufakta olsa birbirine bir iz bırakıyor. İz bırakılanda yeşeren şey çevresini de etkiliyor. Bir başkasına iz oluyor. Kollektif bilinç işte, bir insanda uyanan yeni bir düşünce, eylem ve duygunun yayılmamasına imkan yok.

Her şeyden çok insanız. Ne mutlu içindeki insanı görebilene, ve onu taşıyabilene… Korkusuyla, sevgisiyle, kötülüğüyle, iyiliğiyle… ​

Nesilden nesile etkileşim toplumu değiştirse de bir yanımız hala Adem’in akranı. En adem yanımız ne peki. Ben bendekini biliyorum.